Gemeente Tilburg Gemeente Tilburg Carla Mohammed kwam in 1973 naar Nederland om hier te studeren. Nog steeds ervaart zij dagelijks racisme. Daar verzet zij zich hard tegen. Onder meer met activiteiten die zij organiseert met Comité 30 juni 1 juli Tilburg. In haar verhaal vertelt Carla over haar ervaringen en wat we kunnen doen om racisme en discriminatie in de samenleving te kunnen doorbreken en uit te bannen.
Carla is geboren en getogen op Aruba. Haar ouders kwamen destijds vanuit Suriname naar dit eiland. Zij is trots op haar afkomst en niet bang om te zeggen wat ze denkt of vindt. Zij neemt daarbij geen blad voor de mond. Dagelijks ervaart zij in onze samenleving signalen van racisme en vooroordelen en worden zwarte medeburgers als een bedreiging gezien.
Racisme en discriminatie roepen emoties bij haar op. “Discrimineren, het maken van onderscheid is een menselijk proces dat we elke dag doen, maar racisme gaat over het afwijzen van zwarte medemensen op basis van hun huidskleur. Ook zie ik veel institutioneel racisme in de samenleving, zoals de toeslagaffaire. De eerlijkheid gebied dat ook zwarte mensen het onderling vaak oneens met elkaar zijn en ook soms racistisch denken en handelen.”
Voorbeelden heeft Carla genoeg. “Net nog voor ons gesprek. Ik kwam een groep studenten tegen. Jongens die breed bleven lopen zonder ook maar iets aan de kant te gaan om mij door te laten. Of jaren geleden tijdens een wandeling met een witte vriendin. Toen wij voorbij een vrouw liepen spuugde deze vrouw op de grond. Ik zocht er niets achter want mensen spugen nu eenmaal. Maar mijn vriendin zag de denigrerende ondertoon, die ik onbewust had weg gefilterd. Misschien heb ik zo’n dikke huid gekweekt dat ik niet eens meer alles zie.”
“Mechanismen van uitsluiting zijn er altijd, soms duidelijk zichtbaar en soms verkapt. Dat maakt dat ik altijd wel in een constante staat van paraatheid ben. In figuurlijke zin gewapend, niet met een mes, maar met munitie in mijn mind. Je kunt altijd verwachten dat een ander iets vervelends naar je roept.”
Als omstander speel je een belangrijke rol in het tegengaan van discriminatie. Jij kunt de situatie doorbreken. Je steunt dan het slachtoffer. Zo laten we zien dat discriminatie niet normaal is.
Weten wat je als omstander kunt doen? Bekijk de tips op de pagina Voor elkaar.
De excuses die koning Alexander aanbod voor het slavernijverleden raakten Carla. Er ging als het ware een ‘rilling’ door de zwarte gemeenschap. Maar er blijft tegelijkertijd enige terughoudendheid, is het allemaal oprecht gemeend? Voor Carla telt dat er zeker vooruitgang is en dat witte Nederlanders de laatste jaren meer kennis hebben gekregen van het koloniale verleden. Men is er zich ook meer bewust van geworden wat voor leed dat heeft veroorzaakt.
Het zijn de voorouders van witte mensen die zich schuldig hebben gemaakt maken aan racisme en onderdrukking. Racisme is eigenlijk geen probleem dat zwarte mensen moeten oplossen. Het is een probleem van witte Nederlanders die verantwoordelijkheid voor het uitbannen daarvan moeten nemen. Racisme mag niet winnen.
In Tilburg wordt veel gepraat over inclusie. Maar voor Carla is die term vaak een vaag begrip. Ze ziet hoe de aandacht in Tilburg zich vooral richt op de LHBTIQA+ groep, terwijl de structurele achterstelling van zwarte mensen in de zorg, onderwijs en arbeidsmarkt in belangrijke mate onopgelost blijft. “Als een stad echt inclusief zou zijn, hoefde je er geen aandacht aan te besteden. Het feit dat de vraag gesteld wordt, is voor mij al een antwoord: we zijn er nog lang niet”.
“Maar er gebeurt wel iets. Het feit dat wij hier er samen over praten is daar al een voorbeeld van. Met elkaar in gesprek blijven is sowieso heel belangrijk. Dat doet het Comité 30 juni 1 juli Tilburg door het organiseren van tal van activiteiten, lezingen, herdenking, dialoogtafels. Tilburg heeft sinds een paar jaar ook een wandeling die voert langs plekken die te maken hebben met het koloniale verleden van deze stad. Sinds 2013 worden er Keti Koti dialoogtafels gehouden.”
Verbinding zoeken tussen wit en zwart. Luisteren naar elkaar en niet oordelen. Spreken op basis van gelijkwaardigheid. Dat is wat Carla doet. Ze vertelt een mooi verhaal over een keer dat zij prinses Juliana op Bonaire mocht ontvangen bij de opening van een dagcentrum. “Ik moest eigenlijk een buiging maken, maar deed dat niet. Als mens sta ik naast haar op voet van gelijkheid en niet er onder. Dat is wat ik zoek in alle mensen.”
Ook wat meer vriendelijkheid in de Tilburgse straten zou ze fijn vinden. “Op de eilanden in de West groet je bijna iedereen met ‘bon dia’ (goede dag). Hier kijken mensen weg als je ze niet kennen. Meer saamhorigheid en begrip voor elkaar. Dat is mijn droom.”
Discriminatie is verboden volgens artikel 1 van de Grondwet, maar komt helaas nog steeds voor. Ook in onze stad en dorpen, zoals het verhaal van Carla laat zien. Wil je meer van soort verhalen lezen? Of weten wat je kunt doen om discriminatie en racisme te doorbreken? Lees dan verder op de pagina “Voor elkaar”.
Deze browser wordt niet meer ondersteund.
Een recente versie van Microsoft Edge, Chrome of Firefox.