Gemeente Tilburg Gemeente Tilburg Nadèche Hanique (zij/haar, 29) zit al zo'n 10 jaar in een elektrische rolstoel. Zij merkt dagelijks dat lang niet alle gebouwen en openbare ruimten toegankelijk zijn voor mensen met een beperking. Daarom zet zij zich via Toegankelijk Tilburg in voor een samenleving waar iedereen dezelfde kansen heeft om mee te doen. In haar verhaal vertelt Nadèche over haar eigen ervaringen en hoe we Tilburg samen nóg inclusiever kunnen maken.
In 2016 kwam Nadèche Hanique zoals zoveel jonge mensen naar Tilburg om te studeren. Maar haar bachelor psychologie en master klinische neuropsychologie zagen er anders uit dan bij de meeste studenten. Ze volgde bijvoorbeeld maar een paar lessen per week en kreeg extra tijd bij tentamens. Nadèche heeft namelijk het syndroom van Ehlers-Danlos (EDS). Dat is een zeldzame bindweefselaandoening, waardoor Nadèche gebonden is aan een elektrische rolstoel en relatief weinig energie heeft. Hoewel je daar niks van merkt als je met haar praat.
“In 2024 ben ik afgestudeerd, maar ik vond Tilburg zo'n leuke stad, dat ik ben blijven plakken”, vertelt Nadèche enthousiast. Ze ziet dat er in Tilburg veel wordt gewerkt aan inclusie en toegankelijkheid. “Ik voel dat er op veel plekken rekening wordt gehouden met mensen met een beperking. De winkelstraat is voor mij bijvoorbeeld heel erg toegankelijk. Ik kan me daar makkelijk door de straat heen bewegen en kan bij bijna alle winkels naar binnen met mijn rolstoel. Dat is echt niet in elke stad zo.”
Dat wil niet zeggen dat het overal al goed gaat. Onderweg naar de fotolocatie voor dit verhaal laat Nadèche duidelijk weten: “Laten we die foto niet op het Stadsforum maken, dat is echt een voorbeeld van hoe het niet moet qua toegankelijkheid.”
Naast de fysieke ruimte, merkt Nadèche ook dat sommige sectoren niet altijd toegankelijk voor haar zijn. Zo krijgt ze ook te maken met discriminatie op de banenmarkt. “Ik heb twee diploma's in de psychologie, maar door mijn gezondheid kan ik maar zo'n 8 uur per week werken. Als je gaat solliciteren kunnen werkgevers daar niet doorheen kijken, terwijl ik het werk net zo goed kan doen als ieder ander.”
“Ook het onderwijs is nog lang niet overal toegankelijk. Ik had het geluk dat er op de universiteit veel rekening met mij werd gehouden. Ik kon de opleiding op mijn eigen tempo volgen. En ik had een hele toffe studentendecaan die mij goed heeft geholpen. Maar er zijn in Nederland nog heel grote verschillen in de toegankelijkheid van onderwijs. Je bent nu echt afhankelijk van individuele docenten, bestuurders en medewerkers die rekening met je willen houden. Zijn die er niet? Dan wordt het heel lastig om een diploma te halen. Dat is natuurlijk niet eerlijk.”
Overigens heeft Nadèche ondertussen een baan gevonden die ze leuk vindt en waar ze rekening houden met wat zij wel en niet kan. Als projectleider bij Toegankelijk Tilburg zet zij in op meer ontmoetingen tussen kinderen met en zonder beperking door samen buiten te spelen.
Als omstander speel je een belangrijke rol in het tegengaan van discriminatie. Jij kunt de situatie doorbreken. Je steunt dan het slachtoffer. Zo laten we zien dat discriminatie niet normaal is.
Weten wat je als omstander kunt doen? Bekijk de tips op de pagina Voor elkaar.
De discriminatie van mensen met een beperking (validisme) komt door de vooroordelen die mensen hebben. “Mensen zien ons als ‘anders’, of vinden ons zielig. Dat voel ik ook als ik word nagestaard op straat. Nu trek ik me daar niet zoveel van aan, maar leuk is het natuurlijk niet. Het laat zien dat mensen anders naar je kijken, terwijl ze dat meestal helemaal niet met slechte bedoelingen doen.”
Daar zit volgens Nadèche de kern van de zaak: wees je bewust van je vooroordelen en hoe die jouw keuzes beïnvloeden. Want dan kan je ook keuzes maken die mensen juist helpen. En dat gaat vaak maar om kleine dingen: de kroegbaas die een oprijplankje voor de drempel legt, de ontwikkelaar die genoeg opritjes in de stoep plaatst, de winkelier die de gangpaden breed genoeg maakt, de docent die de les opneemt om later terug te kijken, of de omstander die even een handje helpt als iemand met een beperking dat nodig heeft.
“Het gaat om de mentaliteit die je hebt”, zegt Nadèche. “Als je elkaar gewoon als mens ziet en normaal met elkaar omgaat, hoeft de rest helemaal niet zo moeilijk te zijn. Want wij mensen met een fysieke beperking zijn niet zo anders. Ook wij willen gewoon onze levens leiden. Werken, leuke dingen doen, een leuke vriendenkring. Wij hebben ook hobby's, dromen, doelen, kwaliteiten. Net als ieder ander. Alleen onze lichamen werken net iets anders.”
Discriminatie is verboden volgens artikel 1 van de Grondwet, maar komt helaas nog steeds voor. Ook in onze stad en dorpen, zoals het verhaal van Nadèche laat zien. Wil je meer van soort verhalen lezen? Of weten wat je kunt doen om discriminatie en racisme te doorbreken? Lees dan verder op de pagina “Voor elkaar”.
Deze browser wordt niet meer ondersteund.
Een recente versie van Microsoft Edge, Chrome of Firefox.