Gemeente Tilburg Gemeente Tilburg Pien (zij/haar, 49) en Margot (zij/haar, 33) leerden elkaar een aantal jaar geleden kennen via hun (vrijwilligers)werk voor COC Tilburg-Breda. Dagelijks zetten zij zich in voor de rechten van LHBTIQA+'ers. En dat is nog steeds hard nodig, weten ze uit eigen ervaring. In hun verhaal vertellen Pien en Margot over situaties waarin ze ongelijk werden behandeld. En over wat je kunt doen als je discriminatie ziet gebeuren. Doorbreek discriminatie: dat doen we voor elkaar.
Pien en Margot wonen al lang in Tilburg. Margot is een “geboren en getogen Tilburger” en voelt zich in Tilburg een stuk veiliger dan in andere steden. Pien komt uit Goirle en is het helemaal met haar partner eens.
Pien: “In Tilburg voel ik steun. Vanuit de stad, vanuit de gemeenschap, en vanuit de gemeente. Bijvoorbeeld door de Anti-Discriminatie Agenda. Of door de hulp en subsidies die wij krijgen voor pride evenementen. Dat zorgt voor een inclusieve gemeente waar iedereen zich veilig thuis kan voelen. De vooruitgang gaat soms heel langzaam, maar we gaan vooruit.”
Margot: “Helaas zie je landelijk juist het tegenovergestelde gebeuren. Politici en mensen in de media zeggen steeds vaker onaardige dingen over minderheden en kwetsbare mensen. Daardoor denken mensen dat het voor hen ook oké is om zo onaardig te doen. In zo'n cultuur wordt discriminatie stapje voor stapje steeds normaler.”
Pien en Margot hebben helaas zelf ook veel ervaring met discriminatie. In de horeca, op hun oude werk, op sociale media en op straat. Het gebeurt zo vaak, dat het hen niet eens altijd meer opvalt. Maar dat neemt niet weg dat mensen dingen doen of zeggen die kwetsend zijn. Of zelfs intimiderend.
Margot: “Een tijdje geleden gingen wij naar de supermarkt. Daar werden we achtervolgd door iemand die de hele tijd dingen riep over hoe wij eruitzagen. Over onze seksualiteit en onze genderidentiteit. Later stond hij ons op te wachten en haalde hij zijn vinger langs zijn keel, als gebaar van ‘ik ga jullie vermoorden’.
Toen was het voor mij heel moeilijk om hem te negeren. Ik was bang, maar wilde er ook iets aan doen. Dus ik probeerde een foto te maken. Toen kwam hij op ons afgestormd. Wij zijn snel naar de auto gerend en hebben de deuren op slot gedaan. De man bleef maar schreeuwen, gebaren en op onze auto spugen. Ik voelde mij heel onveilig.”
Terwijl Pien en Margot werden geïntimideerd en aangevallen, was er niemand die ingreep. Mensen keken wel, maar ze deden of zeiden niets. Waarom niet?
Pien: “Mensen spreken zich als omstander niet zo snel uit tegen discriminatie. Zeker als ze er zelf geen last van hebben. Misschien weten ze niet goed hoe ze kunnen ingrijpen. Of misschien vinden ze het eng om in te grijpen. Dat snap ik heel goed. Je moet altijd denken aan je eigen veiligheid.”
Margot: “Maar toch... als niemand zich uitspreekt of ingrijpt op het moment dat wij aangevallen worden... dat geeft een enorm gevoel van angst en machteloosheid. Ik voel mij een stuk veiliger als er andere LHBTIQA+'ers in de buurt zijn. Die grijpen toch sneller in als ze zien dat je je onveilig voelt. Dan komen ze even met je praten, spreken ze de dader aan, of nemen ze je mee naar een veiligere plek. Misschien omdat zij zelf ook vaker het slachtoffer zijn van discriminatie.”
Pien: “Het zou al heel veel schelen als mensen wisten wat ze kunnen doen als ze discriminatie zien gebeuren. Wat kan je doen? Hoe spreek je je uit? Hoe zorg je dat je zelf veilig blijft? Dat hoeft geen hele cursus te zijn. Een paar tips kunnen al helpen. Want het is mogelijk om op een veilige manier in te grijpen.”
Margot: “Een simpel trucje is bijvoorbeeld om, wanneer je ziet dat iemand wordt lastiggevallen op straat, te doen alsof je diegene kent. Loop op ze af en zeg iets van ‘Hey Laura! Tijd niet gezien, hoe gaat het? Zin om even koffie te doen?’ Dat doorbreekt de situatie. Wanneer ik dat doe loopt de dader meestal snel weg, omdat hij merkt dat het slachtoffer niet alleen is.”
Als omstander speel je een belangrijke rol in het tegengaan van discriminatie. Jij kunt de situatie doorbreken. Je steunt dan het slachtoffer. Zo laten we zien dat discriminatie niet normaal is.
Pien: “De maatschappij is soms hard. Dus het is belangrijk om een beetje lief voor elkaar te zijn en bij elkaar te blijven inchecken. Ook wanneer je niet zeker weet of er sprake is van discriminatie. Een simpele vraag als ‘ben je oké?’ maakt al een groot verschil. Zo laat je zien dat je op elkaar let, dat je elkaar steunt, en dat je er voor elkaar bent. Als we dat allemaal doen, maken we Tilburg leuker en veiliger voor iedereen.”
Discriminatie is verboden volgens artikel 1 van de Grondwet, maar komt helaas nog steeds voor. Ook in onze stad en dorpen, zoals het verhaal van Pien en Margot laat zien. Wil je meer van dit soort verhalen lezen? Of weten wat jij kan doen om discriminatie te doorbreken? Lees dan verder op www.tilburg.nl/voorelkaar.
Deze browser wordt niet meer ondersteund.
Een recente versie van Microsoft Edge, Chrome of Firefox.